Maria Hemelvaartkathedraal
de koepel
Maandag 29-5. Na een kort slaapje om iets voor halftwee opgestaan en bijna onmiddellijk vetrokken naar Schiphol. Vooraf een plaats op P3-langparkeren gereserveerd met de creditcard en na het uitladen van de koffers en Cobi nabij de bushalte, redelijk snel een parkeerplek gevonden op het immens grote terrein. Om precies drie uur lopen we de grote vertrekhal in. Ondanks de alarmerende verhalen van de laatste tijd over lange wachttijden zijn we bij alle balies en controlepunten direct aan de beurt (maar het is dan ook midden in de nacht) en kunnen we na een kwartier al op een bankje plaatsnemen en gaan wachten. Omdat we op rij 2 zitten, behoren we tot de laatste groep die bij gate G5 het vliegtuig van TUI in gaan. Door iets meer te betalen bij de boeking zitten we comfortklasse en dat betekent 10 centimeter extra beenruimte. Na een vliegtijd van 2.45uur landen we om halftien plaatselijke tijd op het kleine vliegveld van Varna, een kustplaats aan de Zwarte Zee. Daar worden we opgewacht door onze gids van de komende week Liliane en ontmoeten de overige 24 deelnemers van onze rondreis. Er is oponthoud omdat één koffer niet is aangekomen (pas op dag 5 in Sofia kon de koffer daar bij het vliegveld opgehaald worden) en toen naar het hotel. We rijden dwars door Varna, de derde stad van Bulgarije met 340.000 inwoners, en krijgen zo een eerste indruk van het land: een mix van modern en oud. Gelukkig kunnen we meteen inchecken en gaan met de kleine en trage lift naar onze kamer op de 11e verdieping met balkon en een mooi uitzicht. De rest van de dag is vrij te besteden omdat alle musea op maandag dicht zijn. Eerst geld wisselen bij een pinautomaat naast een bank aan de overkant van het hotel. Dat gaat in eerste instantie niet goed en toen maar binnen gaan pinnen met uitleg erbij (ik bleek ergens verkeerde keuze gemaakt te hebben). Daarna steeds probleemloos gepind. Een Bulgaarse Lev is ongeveer 50 cent waard en dat rekent wel makkelijk. Het prijsniveau ligt laag. Naar de Zwarte Zee gewandeld en door het park dat tussen stad en strand ligt. Daar op een muurtje in een olieachtige substantie gaan zitten, die een grote vlek in mijn enige korte broek veroorzaakt. Terug in het hotel de broek gewassen en op het balkon te drogen gehangen en gelukkig bleek de vlek een paar uur later verdwenen (het was mijn enige korte broek en dat met een “kortebroekenweek” die ons te wachten staat). In lange broek door de stad geslenterd, waarbij het wel opletten is op de vaak ongelijke stoepen in de oude straatjes in het grotendeels autovrije centrum. De Maria Hemelvaartkathedraal bezocht en afgedaald naar het oude station aan de kust. Aan perrons staan oude treinstellen vol met graffiti. Vlakbij het hotel op een terras wat gegeten en toen een kleine herstelpauze gehouden op de hotelkamer. Aan het eind van de middag op een terras genieten we van de drankjes, het zonnige weer en de mensen die langs komen. Om halfacht eten we op de 15e verdieping van ons hotel. Het is een eenvoudig driegangenmenu dat in een vlot tempo opgediend wordt. Na het eten bijna meteen gaan slapen. Het is een lange dag geweest.

in Kazanlak
Dinsdag 30 mei. Ons eerste ontbijt heeft aardig wat keus, maar het aanbod brood valt tegen. Rest van de week is het ontbijt steeds redelijk tot goed en bestaat altijd uit een ontbijtbuffet. Om acht uur gaat de rondreis pas echt van start met gelukkig een andere bus dan waarmee we gisteren naar het hotel zijn gebracht. Met 26 deelnemers en zo’n 50 plaatsen hoeft er geen vaste plaatsindeling gemaakt te worden met dagelijks opschuiven, zoals vaak gebruikelijk schijnt te zijn met busreizen. In de ochtendspits de stad uit en door wegwerkzaamheden levert dat een kleine file op. Al na een uur de eerste koffie- en plaspauze en daar erger ik mij een beetje aan, maar gelukkig blijkt dat achteraf het enige irritatiemomentje te zijn. De rest van de week zijn de pauzes beter over de dag en de route verdeeld. Het oude schiereilandje Nesebar wordt bezocht en we zijn er drieënhalf uur. Het eerste deel samen met onze groep en daarna vrij ter eigen besteding. Mooi, maar ook heel toeristisch (vlakbij zijn heel veel locaties voor zonvakanties). We eten op een terras met uitzicht over de zee. Ik koop er mijn enige souvenir: een flesopener. Dan beginnen we aan het langste en saaiste stuk van deze reis. Het binnenland in naar Plovdiv met een tussenstop in Kazanlak om een Thracisch graf te bezoeken. Veel kilometers over een vlakte tussen twee bergruggen. Lange, rechte wegen met weinig verkeer. Na drie uur bereikten we het kleine museum boven op een heuvel waar het Thracische graf is. Omdat het bijna sluitingstijd is moet dat eerst bezocht worden voor de geplast mag worden. In de kleine grafkelder kunnen maar 4 personen tegelijk. We zitten in de eerste groep en als we eruit komen ben ik meteen afgedaald om in het restaurantje beneden aan de heuvel naar de wc te gaan, de enige in de omgeving. Voor 1 lev (net zo duur als een kopje koffie) kan door gebruik van gemaakt worden. Bijna iedereen maakt daar gebruik van, de gemiddelde leeftijd van de groep is hoog, en daardoor loopt het bezoek aan een rozenwinkel een kleine vertraging op. Dit gebied wordt ook wel de Rozenvallei genoemd. De rozen worden speciaal voor de geur gekweekt en daar wordt al eeuwenlang o.a. rozenwater van gemaakt. Pas tegen halfacht arriveren we in Plovdiv, de tweede stad van Bulgarije. Rond de stad zitten veel autohandelaren met tweedehandswagens uit West-Europa. Onze kamer ligt aan de werstzijde en is bloedheet. Gelukkig werkt de airco erg goed en is in de laagste stand bijna geruisloos zodat die ook ’s nachts aan kan blijven.
in kerkje Nesebar

Woensdag 31 mei. Het Bachkovoklooster in de bergen, niet al te ver van Plovdiv, wordt bezocht. Vooral een museum al zijn er nog wel een paar kloosterlingen. Mannen met een baard en in lange zwarte gewaden. Het beloofde authentieke winkelstraatje bestaat uit kraampjes met lokale artikelen zoals aardewerk en handwerk of gewoon prullaria dat overal ter wereld te vinden is. We drinken koffie en na nog een wandelingetje langs alle kramen lunchen we er onder de bomen naast een watervalletje. In de zon is het ondertussen heet geworden. Eigenlijk hadden we hier wel een uur korter kunnen zijn. Door een misverstand staat een deel van de groep op een andere plek op de bus te wachten en daardoor is het vertrek nog eens 20 minuten later. De hete middag wordt gevuld met een bezoek aan het kleine historische centrum van Plovdiv. Steile straatje geplaveid met grove keien. Dus niet alleen goed om je heen kijken, maar ook vlak voor je op de weg letten. We bezoeken het House of Hindlyan, de St.Constantin&Helenakerk, het Amfitheater en nog wat archeologische monumenten bij een grote en mooie winkelstraat. Dan krijgen we twee uur vrije tijd tot aan het diner dat in de oude stad gepland staat. We willen terug naar het hotel en de reisleidster helpt ons aan een taxi, die goedkoop zijn volgens haar. Lopen is net iets te ver omdat we ook al moe zijn. Voor Lev 2,50 worden we voor het hotel afgezet. Royaal geef ik twee briefjes van 2 Lev. Douchen en een tijdje op bed liggen doet ons goed. Uiteraard weer met de taxi terug naar het centrum om ons bij de rest van de groep te voegen. We eten in een binnentuin van een restaurant. Het in Plovdiv gebrouwen Kamenitzabier smaakt prima. Na afloop worden we met onze bus teruggebracht naar het hotel. Weer een lange, hete, vermoeiende, maar mooie dag zit erop.


unseres Deutsches hotel Tanne

klik hier voor
meer over
de bus

Donderdag 1 juni. Vertrek om halfnegen uit Plovdiv. Langzaam laten we de drukte van de grote stad achter ons en rijden weer over stille wegen de bergen in. In een klein dorpje bezoeken we de kleine Dobarskokerk waar we net met z’n allen inpassen. Toch staan er in totaal 460 afbeeldingen van heiligen op de muur (in bijna alle kerken mag er niet gefotografeerd worden). We rijden naar het skioord Bansko dat er in deze tijd van het jaar een beetje verlaten bijligt. Op een terras lunchen we (pizza!) en blijven er zitten tot onze karavaan weer verder trekt om een kerk en het huis van Velyan te zoeken. Daarna naar hotel Tanne, waarvan de Duitse eigenaar vanwege witwassen van geld in de gevangenis zit volgens Liliane. Met veel houtwerk doet het inderdaad erg Duits aan. Het is wel het rustigste hotel op onze reis en ’s nachts laten we de koele berglucht via de openstaande deur naar het balkon binnenstromen. Aan het eind van de middag de bergen in voor een folklore-avond. De eerste kilometers zijn met de bus. Het laatste deel wordt per boerenkar afgelegd. Er is een speciaal welkom met een bergbloempje, een stukje brood en een slokje wijn uit een emmertje. Gelukkig zitten we overdekt want er is regen voorspeld, maar ondanks soms wat donkere luchten houden we het de hele avond droog. Het eten is eenvoudig met veel gegrilde worsten. Wijn en water staat op tafel, maar het lokale koude Bulgaarse bier (4,5%) smaakt mij prima. Na het eten en tegen het eind van het muzikale optreden mag er door ons gedanst worden en ik doe even mee. Na afloop een stukje lopend door het bos terug naar de bus en dan naar het hotel. Het is nog niet zo laat en op het terras zitten we tot het langzaam donker en ook frisser wordt.


en weer een ander Bulgaars biertje

klik hier voor
meer over
de dood

Vrijdag 2 juni. Om halfnegen stappen we in de bus om naar het grootste klooster en een van de grootste toeristische attracties van Bulgarije te gaan: het Rilaklooster. Via een kronkelend bergweg komen we bij het klooster aan. Het is er druk en we bezoeken de kerk en het museum. Ook hier verblijven nog altijd een paar kloosterlingen. Bij dit grote complex zijn een paar restaurants en op het terras van een daarvan kunnen we gaan lunchen als er net een plekje vrijkomt. Ondanks de vele toeristen en de weinige restaurants is het net zo goedkoop als elders in dit land. Dan vertrekken we in richting van de hoofdstad Sofia. Het grootste deel van de route gaat over een nieuwe snelweg. Sofia ligt op een grote vlakte omringd door bergen. Je hebt dus een mooi zicht over de stad als je komt aanrijden. Anderhalf miljoen inwoners en het duurt even voordat we bij ons hotel zijn. Het ligt op loopafstand van het centrum en daar wandelen we na het inchecken naar toe. Met z’n tweeën, want de stadswandeling is morgenochtend. Dreigende luchten in de verte, maar er is nog steeds geen druppel regen gevallen. Dat doet het wel tijdens ons diner in de kelder van het hotel. Helaas voor ons niet zichtbaar. Na afloop even de straat op om een beetje frisheid op te snuiven. Ook ’s nachts regent het. Ook daar merken we niks van want de deur naar het kleine balkon houden we dicht vanwege het verkeerslawaai.


de nieuwe snelweg naar Sofia
in Bulgarije is ook het een en ander verboden:

Russisch Orhtodoxe kerk
Zaterdag 3 juni. Met de bus naar het centrum. Het is een kort ritje. Stadswandeling langs kerken en historische gebouwen. We kijken binnen in de kleine Joriskerk en even later in een Russisch Orthodoxe kerk, waar een dienst aan de gang is. Tenslotte bezoeken we de grote Nevskykathedraal. Dan is het koffiepauze. Iets verderop vinden we een leuk terras en drinken er koffie Lungo (anders krijg je een heel klein kopje koffie) en vruchtensap. De communicatie gaat moeizaam en we krijgen geen twee glazen drank, maar één glas met twee rietjes. Aan de rand van Sofia ligt het Nationaal Historisch Museum. Rondleiding van een uur door een lokale gids. Onze Liliane zorgt voor de vertaling. We krijgen nog een half uur voor onszelf en daarbij vind ik in een hoekje een kleine tentoonstelling over damesondergoed in de 19e en begin 20e eeuw. Met de mogelijkheid om zelf ondergoed aan te passen. Zo’n buitenkans laat ik me niet ontgaan. Een paar kilometer verderop ligt de kleine Boyanakerk. Onze buschauffeur mist de afslag en komt daarna via steile en smalle straatjes toch precies goed uit. Het is even wachten voor een bezichtiging omdat er niet te veel mensen per rondleiding van 10 minuten in de kerk kunnen. Na afloop met z’n allen lunchen in een restaurant vlakbij. Ondanks de plotselinge drukte worden we allemaal snel geholpen. Via een drukke rondweg verlaten we Sofia en rijden eerst een uur over een steeds rustig wordende snelweg om dan via een gewone weg en met een korte stop pas om kwart voor acht in het bergdorpje Tryavna te arriveren. Het laatste deel regent het als we in de bus zitten, maar bij het uitstappen is het droog. De hele vakantie geen regendruppel op ons hoofd gehad. Het is een groot hotel dat tegen een berghelling ligt en er zijn veel Chinese toeristen. Onze kamer zit aan de verkeerde kant en we hebben geen uitzicht over het plaatsje in het dal. Het is de enige keer dat we een viergangendiner hebben, al is de 4e gang een appel.

een van de hoogtepunten
Zondag 4 juni. Al om acht uur vertrekken we naar de hoofdstad van Bulgarije in de Middeleeuwen: Veliko Tarnovo. Het is maar een uurtje rijden en terwijl de zon doorbreekt en het steeds warmer worden wandelen we naar de hoog gelegen vesting Tsarevets. Op het hoogste punt staat een oude kerk met een modern interieur. Vanaf de heuvel een prachtig uitzicht op de omgeving. Terug in het plaatsje pinnen we voor de laatste keer en drinken een kopje koffie op deze rustige Pinkstermorgen. Een paar kilometer verderop ligt Arbanasi, waar we onze laatste kerk bezoeken. Het is de oude Christus Geboortekerk, die er aan de buitenkant uitziet als een boerenschuur. Tenslotte een bezoekje aan het Dragostinovhuis. In het centrum in een binnentuin een gezamenlijke lunch, alhoewel een paar mensen zoekraken en pas een half uur later arriveren. Mijn hoofdgerecht, een plaatselijke hachee, valt tegen vanwege de vele stukken vet erin. Verder was het eten de hele week wel goed. Veel salade en vlees, weinig groente en altijd voldoende. Wij kregen ons bordje altijd leeg, maar vaak bleef er bij anderen best veel liggen. Tegen halfdrie begint het laatste deel van de rondreis met een terugreis van drie uur (inclusief koffie/plaspauze bij een modern benzinestation) naar Varna, waar we in hetzelfde hotel verblijven als aan het begin van de reis. De afscheidsavond bestaat uit een wijnproeverij en een diner in een restaurant dat erbij hoort. Het ligt net buiten het centrum van Varna en we gaan er met de bus heen. Achtereenvolgens krijgen we een glaasje witte wijn, rosé en rode wijn (met één fles worden ongeveer 13 glazen gevuld). Na een paar slokjes kun je het glas leeggieten in een emmertje, maar de meesten drinken netjes hun glas leeg. Vanuit de wijnkelder naar het restaurant. Tijdens het eten worden de enveloppen met fooi voor de chauffeur en de gids overhandigd met een mooi toespraakje van een van ons. Terug bij het hotel, het is al donker, wordt er uitgebreid afscheid genomen van reisleidster Liliane, inclusief vele zoenen, en de chauffeur. Ondertussen staat de bus het verkeer op te houden, maar dat levert verder geen problemen op.
OH, WAT IS HET TOCH FIJN . . . .

. . . om sportief te zijn!

. . . om gelukkig te zijn!

klik hier voor 180 foto's (nog zonder tekst)
Maandag 5 juni. Na zeven uur ’s morgens staan al diverse mensen bij de ontbijtzaal. Die gaat pas om halfacht open. Dus wandelen wij nog even in de omgeving van het hotel en halen bij een bakkerijtje twee broden voor onderweg. De ene met wat kaas erin, waarvan we het laatste stuk opeten in onze auto op weg naar Vaassen, en de andere is een soort pizzabroodje, waarvan de helft in onze grijze container eindigt. Om kwart over acht worden we door een bus opgehaald en bij het vliegveld afgezet. Na het inchecken en de controles haal ik van onze laatste levjes een grote beker koffie. Eerder dan verwacht kunnen we het vliegtuig in. Na een korte vlucht van slechts 13 minuten volgt een landing in Burgas (badplaats aan de Zwarte Zee) waar heel veel mensen uitstappen. Er wordt bijgetankt en we mogen op de vliegtuigtrap een luchtje scheppen voordat het vliegtuig weer helemaal volloopt. Om twee uur stappen we in Schiphol uit het vliegtuig en om halfvijf zijn we weer thuis.
CONCLUSIE: Groepsreis is ons uitstekend bevallen, veel gezien, prima chauffeur en gids, goede hotels, leuke groep en mooi land. Dat gaan we wel vaker doen (Deo Volente).
TERUG